Strateji, bir organizasyonun askeri ya da sivil olabilen, genel ve nihai olan hedefi olarak tanımlanmaktadır. Taktik ise bu stratejik hedefe ulaşmak amacıyla kullanılan önlemlerdir. Terörizm söz konusu olduğu zaman bu iki kavram arasındaki çizgi kimi zaman karanlıkta kalabilmektedir.


Birçok terörist grupta ve özellikle de aşırı tutucu dini inançlarla motive edilmiş olanlarda, strateji hem emredici hem de soyut bir nitelik taşımaktadır. Bazı durumlarda “gerçek inananlarla” strateji, ulaşılmak istenen hedef olmaktan çıkıp bir kader haline dahi gelebilmektedir. Bu noktada strateji bir dogma olarak isimlendirilebilir.

Kimi durumlarda ise strateji dini başkalaşım ya da herhangi bir politik ideolojinin seküler iddiası olarak daha geniş bir amaç güdebilir. Bu iki durumda da taktik ve strateji birbirinden ayrılmamaktadır; çünkü, bu aşırı tutucu inançlarda terörist başarısının emredilmiş olduğunu bilir ve başarısızlık söz konusu değildir. Aynı şekilde, var olan eski düzeni yok etmek isteyen bir anarşist ya da başka bir dini görüşü var olan ile değiştirmek isteyen bir dinci grup için taktik belirlemeye gerek yoktur; çünkü geçmiş ve gelecek çok daha önceden emredilmiştir.

Buna karşılık terörizme karşı olan hükümetlere baktığımızda –özellikle demokrasilere- onların bu terörist örgütler gibi uzun vadeli bir stratejilerinin olmadığını ve olamayacağını görürüz. Çünkü hükümetler, daimi olarak değişen kamuoyuna, politika alternatiflerine ve maddi kaynaklar için rekabetin bitmediği bir ortama göre hareket etmek durumundadırlar. Buna ek olarak, değişen yönetimleri ve haliyle her yönetimle beraber değişen görüşleri nedeniyle de uzun dönemli bir strateji izlemeleri mümkün olmamaktadır.

Son terörist eylemler karşısında hükümetlerin üzerine binen kamuoyu baskısı hükümetleri karşı önlem almaya zorlamaktadır. Sivil ya da askeri olarak bir ayrım gözetmeyen terörist eylemler, halkın hükümetler üzerinde güvenliklerinin sağlanması için baskı yapmasıyla sonuçlanmaktadır. Fakat burada karşılaşılabilecek bir sorun ise, demokrasiden ödün verilerek daha çok bir “gözetleme toplumu” na dönüşülebileceği endişesi ile karşılaşılmasıdır.