Eğer terörizm amacı olan şiddet ise öncelikli hedefi nedir? Terörizm ilk ve en önemli olarak bir psikolojik savaş durumudur. Saldırılar öncelikli olarak izleyicileri kışkırtmayı hedef almaktadır. Burada, dorudan doğruya saldırıya maruz kalan kurbanların acısı, ızdırabı ve ölümü gerçekte o kadar da önemli değildir. Önemli olan onların bu durumuna seyirci kalanların ikincil sırada etki altında kalmalarıdır ve bu özellik terörizmin bu denli etkili bir silah olmasının temel nedenidir. Teröristlerin bireylere ve gruplara karşı yönelttikleri bu psikolojik hedeflerinin farkına varılırsa terörizmin gerçeklerine uyum sağlamak mümkün kılınabilir. Bu da oto-terörizmin (kendi kendini korkutmak) neden olduğu tehdidi büyütme durumunu azaltır.


Terörizmin insanlar üzerindeki etkisi korkunun doğası ile birebir ilgilidir. Başka bir söylemde belirtildiği gibi “korku doğal bir olaydır; terörizm ise korkunun bilinçli sömürüsüdür.” Korku, başımıza gelebilecek olandan korku durumumuzdur. Her insanın bilinçaltında varolan, orada saklanan ve çeşitlilik gösteren korkuları vardır. Fakat, korku güçlü bir hal aldığında bunlar su yüzüne çıkar ve davranışlarımıza etki ederek birer fobiye dönüşürler. İnsanların fobileri ise hem bireyleri hem de toplumları felce uğratabilir. Bu da bir terör saldırısını duyduğumuz anda tepki veremememizin nedenini açıklar.

Teröristler davranışlarımızı etkileyecek bir korku ajandası yaratırlar. Örneğin, insanlar uçmak konusunda kimi endişelere sahip olabilirler, birçoğu bir yerden bir yere gitmek için uçmayı en hızlı ve en uygun yol olduğu için seçmektedir. 1960lardan günümüze olanakların artması ve fiyatların düşmesi ile birlikte daha fazla insanın tercih ettiği bir ulaşım yöntemi olsa da birçoğu endişelerinin geçekleşebileceğinden korkarak çıkış kapılarının yerlerini öğrenmeye ve etrafındaki insanların profillerine bakarlar. Bu insanlar terörizmin ikincil kurbanlarıdırlar. Ne zaman ki bu insanların davranışları değişir ve uçağa binmeyi reddeder duruma gelirler işte o zaman terörizmin birinci el kurbanları olurlar.

Tepeden terör uygulayan hükümetler de vatandaşları arasında itaatkarlığı sağlamak amacıyla bunu hedeflemektedir. Bunun için uyguladıkları klasik teknik ise insanları gece, yataklarında uyurlarken tutuklayıp götürmektir. Bir başka örnek olarak da George Orwell’in 1984’ündeki baş kahramanın en büyük korkusu olan fareler tarafından yenilmenin devlet tarafından bir terör unsuru olarak kullanılmasıdır.

Terörizm oldukça başarılı bir korku çoğaltıcıdır. Halkın tanık olduğu şiddet onlara sadece savunmasızlıklarını göstermekle kalmaz aynı zamanda ölümlü olduklarını da hatırlatır.