Terörizm temel olarak, bir bölgede zayıf bir organizasyonun güçlü bir düşman karşısında –genelde iktidarda olan devlete karşı, girişmiş olduğu alışılagelmemiş taktik olarak görülmektedir. Güçsüz olan organizasyon, güçlü olan hasımına karşı asimetrik bir savaş sürecine girer ve bunu da yaparken rakibinin zayıf noktalarına hedef alır. Bunlar arasında bir saldırıda birçok sayıda insanı hedef almak gelir –ki bu da hükümet üzerinde halk tarafından baskının arttırılması sonucunu doğurur.


Bu tip terörizme başvuranlar hasımları olan devleti davalarını koruma altına alarak ve farklı kesimlerden destek bularak psikolojik açıdan çökertmeyi hedeflerler.

Terörizmi alışılagelmedik bölgesel ayaklanma olarak tanımladığımız zaman, buna karşılık devletin alabileceği iki tür önlem karşımıza çıkmaktadır. Bunlardan ilki iç defansın güçlendirilmesini öngören ve bunu da tehdit edilen devletin polis, askeri ve genel olarak savunma kapasitelerini arttırarak yapılmasını hedefleyen sistem yaklaşımıdır. İkincisi ise toplumdan terörist gruba olan desteği kesebilmek için amaçlanan ve kalbe ve zihinlere hitap edilmesini öngören yaklaşımdır.

1960lardan sonra, ulaşım ve haberleşme teknolojilerinin gelişmesi ile birlikte terörizmin boyutları da bölgesel olmaktan çıkıp artık coğrafi olarak tanımlanması mümkün olmayan, daha küresel bir boyuta kavuşmuştur.