bu sözü söyleyenlerin ne denli haklı olduklarını bugün gayet iyi kavramış olduğumuzu biliyorum -ki zaten aksini düşünseydik burada bu "yazışma-konuşmaları" yapmıyor olurduk. dante de çok iyi biliyordu ki sözün oluşabilmesi, insanın dilinin ucuna dökülebilmesi için ön koşul düşünceden geçiyordu. düşünce oluşmadan sözün, söz oluşmadan da yazının orataya çıkması namümkün olduğundan düşünce-söz-yazıyı birbirinden ayrılamayan zincirleme bir reaksiyon olarak kabullenmemiz gerekir.
bana öyle geliyor ki tek bir kare resim -ki üzerine günlerdir düşünüp konuştuğumuz resim- bunu "üç boyutlu" olarak anlatıyor. hayat yolumun ortasında değil aslında "orman", hayat yolum ormanın ta kendisi. karanlık oluşu ise henüz gidip görmediğim, keşfetmediğim yerlerinin olmasından kaynaklanıyor. dante de bu sözleri söylerken böyle düşünüyordu, aksini değil. bizim okuyucu olarak kayboluşlarımız ise salt okuyucu olmayışımızdan, onu kendi "ormanımız" olarak kabullenişimizden.
Işığı takip et, yeniden bulmak için doğru yolları. Ormanın ortasındaki bir kahveye gir, yerden çal selamını alnına. Sokul yaşlıların arasına, odun sobasının yanına. Dışarıda üşürsün sonra. Söyle bir çay da, için ısınsın. Korkmuşsundur da şimdi kayboldum diye. Kendine gel: yaş ilerliyor. 35'ten sonrası demek, yokuş aşağı inmek demek, kontrolsüz bir şekilde. Sonra duramamak demek zamanında. Kaçırmak...
5 çentik:
kaybolursun..
nereden biliyorsun?
nel mezzo del camin di nostra vita
mi ritrovai per la selva oscura
"hayat yolumun ortasında karnalık bir ormanda kaybolmuşken buldum kendimi"
..derken dante çok dindardı.
sonra kimler kimler kayboldu bu ormanda, biz de okuyucular olarak kaybolduk.. elbette, dünyanın imlasında.
Verba volant, scripta mament
"Söz uçar, yazı kalır."
bu sözü söyleyenlerin ne denli haklı olduklarını bugün gayet iyi kavramış olduğumuzu biliyorum -ki zaten aksini düşünseydik burada bu "yazışma-konuşmaları" yapmıyor olurduk. dante de çok iyi biliyordu ki sözün oluşabilmesi, insanın dilinin ucuna dökülebilmesi için ön koşul düşünceden geçiyordu. düşünce oluşmadan sözün, söz oluşmadan da yazının orataya çıkması namümkün olduğundan düşünce-söz-yazıyı birbirinden ayrılamayan zincirleme bir reaksiyon olarak kabullenmemiz gerekir.
bana öyle geliyor ki tek bir kare resim -ki üzerine günlerdir düşünüp konuştuğumuz resim- bunu "üç boyutlu" olarak anlatıyor. hayat yolumun ortasında değil aslında "orman", hayat yolum ormanın ta kendisi. karanlık oluşu ise henüz gidip görmediğim, keşfetmediğim yerlerinin olmasından kaynaklanıyor. dante de bu sözleri söylerken böyle düşünüyordu, aksini değil. bizim okuyucu olarak kayboluşlarımız ise salt okuyucu olmayışımızdan, onu kendi "ormanımız" olarak kabullenişimizden.
ve, evet, kayboldum.
Işığı takip et, yeniden bulmak için doğru yolları.
Ormanın ortasındaki bir kahveye gir, yerden çal selamını alnına. Sokul yaşlıların arasına, odun sobasının yanına. Dışarıda üşürsün sonra.
Söyle bir çay da, için ısınsın. Korkmuşsundur da şimdi kayboldum diye. Kendine gel: yaş ilerliyor. 35'ten sonrası demek, yokuş aşağı inmek demek, kontrolsüz bir şekilde. Sonra duramamak demek zamanında. Kaçırmak...
Yorum Gönder