Geldi yine ve durdu orada kelimeler . Bırakıp bırakıp terk edişler var kelimelerin ardından . usulca ayrılış birbirinden . Bir dahakinin bilinmezliğine çok varken özellikle . Susmak var bir de orada ? O susmak ? O susmalar var , konuşmamalar bir dahakine kadar . Çekip gitmekten farksız çoğu kez . Çoğu kez bırakıp , bitirilmeden atılmış elmalar gibi yaşanmışlıklarımız . İnsan olduğundan utananlar var . Ve onları vazgeçirten insan olmaktan işte diğerlerinin yarısı yenmiş yarısı bırakılmış elma gibi olan davranışları . El sürmek istemedikleri bir daha . bir daha değil , asla . Ve dokunmamaları , bırakıp gidemeyeceklerinden . Tiksinti de değil aslında . Bir ısırıp alıp bırakamamalarından onların bu davranışları . Kaçıp gitmek uzaklara işte bu yüzden . Ama kurtulamamak da uzaktayken yine bu yüzden . Sıkışıp kalmışlık arada . Süreyi sınırlandırmak her ne kadar kendi elinde olsa da insanlar gibi bunu gerçekleştirememesi hep onlar gibi olamamasından .
Gezmek sokaklarda , kaldırımlara sarılmak gecelerce ve uzanmak gökyüzüne bakarak soğuk toprağa . Sabahın gelişini izlemek üzerine . Nemlenmek sabah sana dokunduğunda . Arzuladığın sana dokunduğunda nemlendiğin gibi nemlenmek sabah sana dokunduğunda . İç çekmek ardından . Kalkmak , istemediğini düşünmeye fırsat vermeden kendine doğrulmak yattığın yerden . Halbuki daha uzanmak isterdin sorsaydın kendine . Sorun da bu zaten : o da isterdi uzanmanı teninde . Yapardı senin yerinde kim olsa ama sorun bu ya senin yerinde senden başkası yok , olamaz . Kimse istemez ?düşün bir- böyle bir hayatı . Daha gün ışımadan sevgilinin kolları arasından sıyrılıp kalkmak gibi bir şey senin hayatın . Arzu edilmeyen .
Bir de farklıdır insanların seni istemediklerini anlatma biçimleri sana . Senin etrafını sararlar bir anda . İlgi çekici olursun onlar için daima . Nesli tükenmekte olan bir canlı gibi ilgilenmek istedikleri vakit seninle incelerler . Akıllarına düştüğün zaman üzerine düşünüp bir iki yorum yaparlar . Hatta kimi zaman daha da ileri gidip hak sayarlar kendilerine üzerine birkaç satır yazmayı . Sonra bırakırlar seni bu getirdikleri yere . Kalırsın öyle , orada . Yaşamak için yaşar hücrelerin . Tamam da hücrelerinin bir bütünü olan senin de böyle yaşaman ? İşte bundan , insanlardan bile daha aciz olursun . Sonlandıramazsın dahi süreni onlar yapabilir durumdayken bunu çünkü bu sonlandırış için bile onlara bağımlısındır . Acınmayı bile hak etmezsin onlar tarafından . Acısa acısa sana bir Selim acır . Onun da ne olduğu belli değildir . Belirsiz .