17.Güne ...
Ölümün kokusunu ilk kez çocukluğumda duydum . Burnuma gelen kan kokusu taşıyordu onu ağır ağır . Bir şeyler vardı elinden kayıp giden ama senin tutamadığın . Ne kadar çabalarsan çabala gideceği varsa giden bir şeyler . Ufacık ellerimin arasında bir bedeni kavramaya çalışan ben ... Öylecene , kimsesizliğin ortasında yapayalnız iki beden ; biri acı çeken diğeri çektiren . Uzun sürmezdi zaman içindeysen eğer yalnızlıklar . Hani ? Ne gelen var ne giden ; zaman nerede ? Ne zaman durdu ?
This entry was posted on 21:28
and is filed under
Kişisel
.
You can follow any responses to this entry through
the RSS 2.0 feed.
You can leave a response,
or trackback from your own site.
0 çentik:
Yorum Gönder